Schapendoeskennel Flairamy's

Wie zijn wij

Wij zijn Madelon en Arie-Jan Rietdijk en wonen in het Gooi, de bakermat van de schapendoes.
Wij hebben twee kinderen, drie kleinkinderen en op dit moment twee schapendoezen.
In 1982 kwam de eerste schapendoes bij ons en sinds 1988 fokken wij af en toe een nestje schapendoezen. Alle conform de voorwaarden van de Vereniging "De Nederlandse Schapendoes".























Hoe het begon:
Toen de kinderen de tienerleeftijd  bereikt hadden waren wij na een teleurstellende ervaring weer aan een hond toe. Maar welk ras? Arie-Jan werkte als studiochef in de televisiestudio's waar het toen allemaal nog kleinschalig was en iedereen elkaar kende. Hij kwam op een dag van zijn werk met een enthousiast verhaal over een hond van een productiemedewerkster.

Als we ooit weer een hond nemen dan wordt het er zo een ……………

Die middag ging de deur van zijn kantoor open en liep er een hond naar binnen. Toen een tijdje niets en vervolgens keek er een hoofd om het hoekje. Of er even gelet kon worden op de hond, want hij mocht de opnamevloer niet op. Wat doe je dan?
Maar, hij kent mij helemaal niet, riep Arie-Jan nog. "Hij gaat wel onder het bureau liggen" en weg was ze. Deze wolbaal bleek een schapendoes te zijn.
Een wat? Een schapendoes …. Nooit van gehoord, maar toen Arie-Jan beschreef hoe hij er uit zag en hoe lief hij was, moest ik er meteen meer van weten.
Heel veel informatie was er niet over het ras te vinden, zelfs niet in de bibliotheek. En op straat kwam je ze ook al niet tegen. We moesten het doen met de Toepoels Hondenencyclopedie. Na het lezen van de raspunten was ik helemaal enthousiast, dit was een hond naar mijn hart.
Van de eigenares van de hond hoorden we van het bestaan van een rasvereniging. Er bleek een wachtlijst te zijn van een jaar! Toch maar opgegeven, het lange wachten begon.



























Na een paar maanden op de wachtlijst gestaan te hebben werden we door de vereniging gebeld. Er was een pup voor ons beschikbaar gekomen. Aan één kant blij dat we niet langer hoefde te wachten, vroeg ik hoe het kon dat we nu al aan de beurt waren. Alle pups uit dit nest waren al besproken, maar één van de kopers had afgezegd. Het pupje was al 7 weken oud. De fokker vertelde dat het pupje een overbeet had en dat daar niet mee gefokt mag worden. Voor ons totaal geen probleem, wij wilden gewoon een gezellige huishond. Ze was bij ons meer dan welkom.
De fokker wilde graag kennis met ons maken en nodigde ons uit voor een bezoek. Het liefst zo gauw mogelijk want over een week mochten de pups naar hun nieuwe eigenaars.
I.v.m. het werk van Arie-Jan was het voor ons niet haalbaar. Wij stelden voor om de pup na een week op te komen halen. Nu zou ik het niet in mijn hoofd halen om ongezien een pup te kopen en achteraf moeten we blij zijn dat de fokker zoveel begrip kon opbrengen. Hij stond erop de pup zelf te komen brengen wat wij ons heel goed konden voorstellen. Je wilt toch weten waar je hond terecht komt.
En zo kwam Amie van het Wervepad in ons gezin.