Schapendoeskennel Flairamy's

2 oktober 1996       -        29-12-2010


Flairamy’s Goya

Onze lieverd is er niet meer…..

29 december is Goya thuis op haar eigen plekje rustig ingeslapen.

Wat in het begin leek op een onschuldige lichte kreupelheid van haar rechtervoorpoot bleek binnen enkele maanden fataal te zijn zodat wij met pijn in ons hart moesten besluiten haar uit haar lijden te verlossen.

De eerste vage tekenen zagen we eind juli, de dierenarts kon geen uiterlijke afwijkingen vinden behalve dat de bespiering van haar rechterschouder minder werd. Ze kreeg een kuurtje Rimadyl waar ze goed op reageerde.

Eind augustus hadden wij een vakantie met onze honden naar Normandië gepland. Haar toestand was nog hetzelfde en in overleg met de dierenarts is de medicatie verlengd en kon ook zij mee. We hebben een heerlijke vakantie gehad met schitterend nazomerweer. Goya had geen last meer, genoot volop en trok zelfs af en toe nog een sprintje met haar kinderen Jeany, Janske en Jupiter die met zijn baasjes ook altijd van de partij is.

Thuisgekomen begon de kreupelheid weer. Wij dachten onder invloed van het (koelere) weer, maar de bespiering slonk steeds meer.

Al die tijd bleef ze vrolijk en at met smaak haar etensbak leeg. Ze heeft nog deelgenomen aan het recente nieronderzoek binnen de vereniging en tot onze grote blijdschap bleek ze wat dat betreft kerngezond.

Een week voor Kerstmis voelde ik op haar poot een bult. Ons bange vermoeden dat het om een tumor ging werd door een röntgenfoto bevestigd. Met een sterke pijnstiller gingen we de kerstdagen in, maar het werd snel slechter. In een laatste poging om duidelijkheid te krijgen werd de foto ter beoordeling aan de specialist/ orthopeed voorgelegd. Zij zag waar het om ging, een synoviaalceltumor met als gevolg dat hele delen bot in haar rechterpolsgewricht letterlijk weggevreten waren. Een agressieve kanker die zelden voorkomt en moeilijk te diagnosticeren is. Alleen amputatie zou afdoende zijn. Dat vonden zowel wij als de dierenarts geen optie. Hoe moeilijk ook, met zo’n sombere prognose was de beslissing snel genomen.

Goya was een bijzondere hond met een gouden karakter. Haar begroetingen maakten indruk op iedereen, mens en hond. Zelfs in haar laatste dagen toonde ze haar onvoorwaardelijke liefde als je even weggeweest was en als de kinderen en kleinkinderen kwamen. Ze was dol op pups, ook als ze niet van haarzelf waren. Ze heeft twee nestjes gekregen en was een geweldig moedertje voor haar in totaal 15 pups. Uit haar laatste nest zijn drie kampioenen voortgekomen.

Trots zijn we op haar, dat ze op 12-jarige leeftijd op de cover van het blad Hondenmanieren prijkte.

We hebben samen genoten van de gehoorzaamheidstrainingen die we tot haar 12e jaar konden volgen; vroeger ook de behendigheid.

We missen haar verschrikkelijk, maar zijn dankbaar voor de vele mooie herinneringen.

Goya, lieverd, voor altijd in ons hart …….